Deze avond zijn we naar een informatica-opleidingscentrum geweest dat mede door onze stagementor op gang is gezet.
In dit center kunnen mensen tegen heel goedkope prijzen informatica- en taalopleidingen volgen. Deze opleidingen zijn momenteel nog heel beperkt: Microsoft Word, Excel, Access... evenals een basis van beheer en dergelijke. Op het vlak van talen kunnen mensen Engels leren, maar dit zodat ze op internationaal vlak beter aan een job kunnen raken.
Via deze opleidingen kunnen ze aan een internationaal erkende basisdiploma geraken, die in Zweden afgedrukt wordt. Terwijl dit misschien niet direct zorgt voor een kwaliteitsvolle job, is het wel een manier voor hun om te bewijzen dat ze de basics van informatica kennen en zo dus hopelijk verder kunnen leren.
Twee jaar geleden is het project in gang gezet, en inmiddels wordt het niet meer gesponsord door Europa. Dit is ook niet direct nodig: het centrum verdient nu namelijk net genoeg om zelfstandig te kunnen blijven draaien, wat een uitstekend iets is voor een ontwikkelingsland!
Het enige jammere is dat ze zo geen geld hebben om te investeren in meer personeel of meer opleidingen, maar misschien kan dit in de toekomst nog veranderen.
Wednesday, April 30, 2014
Friday, April 25, 2014
Apotheken
In een land waar het water gecontamineerd is en de levensstandaard lager ligt, is er ook meer last van ziekte. Deze verhoogde aanwezigheid zorgt ook voor meer nood aan medicatie, maar hoe bevoorraad je die als er nergens dichtbij medicijnen geproduceerd worden?
Kisangani is vol met apothekers. Om de paar straten zijn er altijd wel één of meer kleine winkeltjes waar je medicijnen kan kopen. Deze worden allemaal privé uitgebaat en er zijn geen duidelijke indicatoren dat het apothekers zijn (zoals een groen kruis bij ons in België).
In deze apothekers kan je van alles van geneesmiddelen: van antibiotica tot condooms tot zakken om bloed in te houden tot zalfjes. Allemaal deze geneesmiddelen zijn geïmporteerd. De voornaamste importlocaties zijn Arabië en Indië, met soms (als je geluk hebt) een Europese variant er tussen.
Het probleem is dat deze importproducten vaak laag van kwaliteit zijn. Zo kan een geneesmiddel van daar bvb. maar 10% van een belangrijke stof (bijvoorbeeld paracetamol) bevatten in vergelijking met een Europees product. Deze medicijnen zijn dan ook veel goedkoper, maar hun werking kan niet gegarandeerd worden.
Eveneens worden de apotheken niet altijd even goed onderhouden. Dit is duidelijk te zien: bij sommige apotheken kan je air conditioning vinden, alle medicijnen mooi gerangschikt, goed onderhouden... terwijl andere apotheken er heel slonzig voorkomen: daar ligt alles chaotisch gesorteerd, het lijkt niet op een echte zaak, het is er te warm en je kan stof op de rekken bespeuren. Het is dus belangrijk dat je een apotheek zoekt waarvan je op zijn minst de indruk al hebt dat die dergelijk is, om te voorkomen dat je er enkel zieker van wordt.
De meeste apothekers hier hebben, net zoals andere winkels, geen informaticasysteem om de zaak te ondersteunen. Alles gebeurt hier dus nog op papier. Dit zorgt er voor dat het soms heel lang kan duren eer de totaalprijs berekend is (vooral als je in dollars wilt betalen in plaats van Congolese frank), en ik persoonlijk weet niet of dat altijd 100% consistent is. Helaas is er geen geld en zijn er geen middelen om te informatiseren, mede door een gebrek aan goede ITers, en financiën natuurlijk.
Interessant om te weten misschien is dat apothekers en ziekenhuizen hier vaak nauw in verband staan. Weet je nog dat ik zei dat je zakken om bloed in te houden kan kopen? Dit komt doordat, als iemand in een ziekenhuis opgenomen moet worden, de persoon zelf of zijn familie eerst nog de benodigde materialen moet gaan kopen in de apotheker, eer de behandeling gebeurt.
Persoonlijk denk ik dat dit is om te voorkomen dat mensen behandeld worden en dan nooit betalen. Dat is op zich wel een goed idee, maar het grote probleem is dat dringende gevallen zo soms niet tijdig behandeld kunnen worden vrees ik, en er soms een zware financiële last op de familie gelegd wordt.
Onmisbaar zijn ze hier alleszins, de apotheken: daarom ook dat er zo veel zijn. Helaas zorgen het slechte onderhoud en de minderwaardige medicijnen er alleen voor dat de problemen niet genoeg opgelost worden. Het goede is dat wel dat de meeste mensen zich toch nog iets van medicijnen kunnen aanschaffen, en dat het dus niet enkel luxe is voor de rijken.
Kisangani is vol met apothekers. Om de paar straten zijn er altijd wel één of meer kleine winkeltjes waar je medicijnen kan kopen. Deze worden allemaal privé uitgebaat en er zijn geen duidelijke indicatoren dat het apothekers zijn (zoals een groen kruis bij ons in België).
In deze apothekers kan je van alles van geneesmiddelen: van antibiotica tot condooms tot zakken om bloed in te houden tot zalfjes. Allemaal deze geneesmiddelen zijn geïmporteerd. De voornaamste importlocaties zijn Arabië en Indië, met soms (als je geluk hebt) een Europese variant er tussen.
Het probleem is dat deze importproducten vaak laag van kwaliteit zijn. Zo kan een geneesmiddel van daar bvb. maar 10% van een belangrijke stof (bijvoorbeeld paracetamol) bevatten in vergelijking met een Europees product. Deze medicijnen zijn dan ook veel goedkoper, maar hun werking kan niet gegarandeerd worden.
Eveneens worden de apotheken niet altijd even goed onderhouden. Dit is duidelijk te zien: bij sommige apotheken kan je air conditioning vinden, alle medicijnen mooi gerangschikt, goed onderhouden... terwijl andere apotheken er heel slonzig voorkomen: daar ligt alles chaotisch gesorteerd, het lijkt niet op een echte zaak, het is er te warm en je kan stof op de rekken bespeuren. Het is dus belangrijk dat je een apotheek zoekt waarvan je op zijn minst de indruk al hebt dat die dergelijk is, om te voorkomen dat je er enkel zieker van wordt.
De meeste apothekers hier hebben, net zoals andere winkels, geen informaticasysteem om de zaak te ondersteunen. Alles gebeurt hier dus nog op papier. Dit zorgt er voor dat het soms heel lang kan duren eer de totaalprijs berekend is (vooral als je in dollars wilt betalen in plaats van Congolese frank), en ik persoonlijk weet niet of dat altijd 100% consistent is. Helaas is er geen geld en zijn er geen middelen om te informatiseren, mede door een gebrek aan goede ITers, en financiën natuurlijk.
Interessant om te weten misschien is dat apothekers en ziekenhuizen hier vaak nauw in verband staan. Weet je nog dat ik zei dat je zakken om bloed in te houden kan kopen? Dit komt doordat, als iemand in een ziekenhuis opgenomen moet worden, de persoon zelf of zijn familie eerst nog de benodigde materialen moet gaan kopen in de apotheker, eer de behandeling gebeurt.
Persoonlijk denk ik dat dit is om te voorkomen dat mensen behandeld worden en dan nooit betalen. Dat is op zich wel een goed idee, maar het grote probleem is dat dringende gevallen zo soms niet tijdig behandeld kunnen worden vrees ik, en er soms een zware financiële last op de familie gelegd wordt.
Onmisbaar zijn ze hier alleszins, de apotheken: daarom ook dat er zo veel zijn. Helaas zorgen het slechte onderhoud en de minderwaardige medicijnen er alleen voor dat de problemen niet genoeg opgelost worden. Het goede is dat wel dat de meeste mensen zich toch nog iets van medicijnen kunnen aanschaffen, en dat het dus niet enkel luxe is voor de rijken.
Monday, April 21, 2014
Paasavond: barbecue! (+ foto's)
Ter gelegenheid van Pasen hebben we 's avonds een barbecue georganiseerd.
Iedereen hier heeft overdag meegeholpen om alles klaar te maken: groentjes wassen en prepareren, vlees snijden, brochettes maken... Het was wel een leuke muziek: iemand had speakers genomen en traditionele Congolese muziek op gezet, waardoor sommigen tijdens het prepareren constant aan het bewegen waren.
Rond 4 à 5u begonnen de eerste gasten aan te komen. Dit waren vooral vrienden en familie van Ines, de vrouw van Jan. Er werden een paar pintjes geopend en het feest kon beginnen.
Net zoals overdag werd er weeral feestelijke muziek gespeeld, en het viel op dat mensen hier heel graag dansen: zelfs terwijl ze aan het stappen waren, waren de meesten hun lichaam nog mee aan het shaken.
Voor de barbecue konden we genieten van geiten-, runds- en varkensbrochettes, kip, vis, een paar slaatjes, patatjes, gefrituurde bananen (geen gerecht hier is compleet zonder bananen) en maniok denk ik (heb het helaas niet durven proeven).
Als dessert hielden we een chocoladefondue met typisch Congolese fruiten: banaan, kokosnoot en mango. Aangezien chocolade hier een luxe is viel dit zeker in de smaak: er was zelfs iemand bij die niet goed wist wat te doen met de gesmolten chocolade!
Achteraf werd de wii opgezet en begonnen mensen met Just Dance (valt het op dat feesten hier vooral dansen betekent?). Ik wil dit moment toch even nemen om te gloaten over mijn dance-skillz: toen ik meedeed heb ik gewonnen met dubbel zo veel punten als de tweede hoogste. Misschien word ik in de toekomst wel vereerd als Dieu de dance belge? Yes, please!
Alle grapjes terzijde was het een zeer gezellige avond. De sfeer zat zeker goed met deze joviale en vriendelijke mensen, en ik ben blij om hier eens zo'n feest meegeleefd te hebben, zelfs als het uiteindelijk redelijk sterk op een Europese barbecue lijkt.
Vandaag ga ik wat genieten van ons dagje congé, onze eerste vrije dag (buiten de weekends) die we hier hebben.
Hieronder kunnen jullie enkele sfeerfoto's van de avond vinden:
Iedereen hier heeft overdag meegeholpen om alles klaar te maken: groentjes wassen en prepareren, vlees snijden, brochettes maken... Het was wel een leuke muziek: iemand had speakers genomen en traditionele Congolese muziek op gezet, waardoor sommigen tijdens het prepareren constant aan het bewegen waren.
Rond 4 à 5u begonnen de eerste gasten aan te komen. Dit waren vooral vrienden en familie van Ines, de vrouw van Jan. Er werden een paar pintjes geopend en het feest kon beginnen.
Net zoals overdag werd er weeral feestelijke muziek gespeeld, en het viel op dat mensen hier heel graag dansen: zelfs terwijl ze aan het stappen waren, waren de meesten hun lichaam nog mee aan het shaken.
Voor de barbecue konden we genieten van geiten-, runds- en varkensbrochettes, kip, vis, een paar slaatjes, patatjes, gefrituurde bananen (geen gerecht hier is compleet zonder bananen) en maniok denk ik (heb het helaas niet durven proeven).
Als dessert hielden we een chocoladefondue met typisch Congolese fruiten: banaan, kokosnoot en mango. Aangezien chocolade hier een luxe is viel dit zeker in de smaak: er was zelfs iemand bij die niet goed wist wat te doen met de gesmolten chocolade!
Achteraf werd de wii opgezet en begonnen mensen met Just Dance (valt het op dat feesten hier vooral dansen betekent?). Ik wil dit moment toch even nemen om te gloaten over mijn dance-skillz: toen ik meedeed heb ik gewonnen met dubbel zo veel punten als de tweede hoogste. Misschien word ik in de toekomst wel vereerd als Dieu de dance belge? Yes, please!
Alle grapjes terzijde was het een zeer gezellige avond. De sfeer zat zeker goed met deze joviale en vriendelijke mensen, en ik ben blij om hier eens zo'n feest meegeleefd te hebben, zelfs als het uiteindelijk redelijk sterk op een Europese barbecue lijkt.
Vandaag ga ik wat genieten van ons dagje congé, onze eerste vrije dag (buiten de weekends) die we hier hebben.
Hieronder kunnen jullie enkele sfeerfoto's van de avond vinden:
Thursday, April 17, 2014
GeoServer: Wat is het, wat doet het en hoe werkt het?
Ik zal waarschijnlijk vanaf nu maar om de paar dagen een blogbericht schrijven in plaats van elke dag, zoals ik mezelf eerst had voorgenomen. Dit komt omdat 60 dagen vullen met verschillende onderwerpen veel tijd vereist, en ik vrees dat ik zonder inspiratie zou lopen: dit zou de kwaliteit van de blog doen verminderen.
Vandaag is het weer een technische post, namelijk over GeoServer.
GeoServer is een applicatie die zorgt voor de weergave & terbeschikkingstellen van kaart- en mapdata. Deze data worden niet in GeoServer zelf opgeslaan, maar zullen opgeslaan worden in een externe databank of in shapefiles op de server.
Afhankelijk van de geconfigureerde services kan een gebruiker kiezen in welk formaat hij zijn map wilt downloaden. Terwijl de meeste mappen als shapefiles (een type bestand dat veel voor mappen gebruikt wordt) geüpload zullen worden, biedt GeoServer de mogelijkheid om deze files te converteren naar andere formaten zoals JPEG (simpelweg afbeelding), een OpenLayers-bestand (een bestand dat via de internetbrowser geopend kan worden en waar in- en uitgezoomd kan worden), KML-bestanden die de standaard voor Google Earth zijn, en zo voort.
De GeoServer-applicatie is een applicatie die door middel van Tomcat 6 gedeployd is. Requests van externe gebruikers zullen dus via Tomcat 6 terecht komen bij GeoServer, waar ze verder behandeld worden.
Achter GeoServer schuilt een PostgreSQL databank met een PostGIS-extensie. Deze extensie van PostgreSQL zorgt voor een specifieke supportability voor kaarten, en GeoServer biedt er ook specifieke ondersteuning voor. Daardoor zijn PostgreSQL + PostGIS dus de ideale keuzes voor een GeoServer.
Hieronder is een schema te zien dat ik heb gemaakt voor de technische handleiding. Daar kan de uiteindelijke structuur van de applicatie gezien worden.
Doordat de gegevens op een databank die buiten GeoServer staat opgeslagen zullen worden, zal het ook mogelijk zijn voor andere applicaties zoals QGIS en ArcGis om er gebruik van te maken. Daardoor ook dat ik in de handleiding heb aangeraden om alle files in de databank te zetten, en zo weinig mogelijk in lokale files.
Momenteel ben ik aan het laatste hoofdstuk bezig van een technische handleiding voor de toekomstige beheerders. Zeker en vast goede oefening voor mijn taalgebruik!
Daarna volgt er nog een gebruikershandleiding, en zodra die gereed is moet ik wachten op mijn data.
Vandaag is het weer een technische post, namelijk over GeoServer.
GeoServer is een applicatie die zorgt voor de weergave & terbeschikkingstellen van kaart- en mapdata. Deze data worden niet in GeoServer zelf opgeslaan, maar zullen opgeslaan worden in een externe databank of in shapefiles op de server.
Afhankelijk van de geconfigureerde services kan een gebruiker kiezen in welk formaat hij zijn map wilt downloaden. Terwijl de meeste mappen als shapefiles (een type bestand dat veel voor mappen gebruikt wordt) geüpload zullen worden, biedt GeoServer de mogelijkheid om deze files te converteren naar andere formaten zoals JPEG (simpelweg afbeelding), een OpenLayers-bestand (een bestand dat via de internetbrowser geopend kan worden en waar in- en uitgezoomd kan worden), KML-bestanden die de standaard voor Google Earth zijn, en zo voort.
De GeoServer-applicatie is een applicatie die door middel van Tomcat 6 gedeployd is. Requests van externe gebruikers zullen dus via Tomcat 6 terecht komen bij GeoServer, waar ze verder behandeld worden.
Achter GeoServer schuilt een PostgreSQL databank met een PostGIS-extensie. Deze extensie van PostgreSQL zorgt voor een specifieke supportability voor kaarten, en GeoServer biedt er ook specifieke ondersteuning voor. Daardoor zijn PostgreSQL + PostGIS dus de ideale keuzes voor een GeoServer.
Hieronder is een schema te zien dat ik heb gemaakt voor de technische handleiding. Daar kan de uiteindelijke structuur van de applicatie gezien worden.
Momenteel ben ik aan het laatste hoofdstuk bezig van een technische handleiding voor de toekomstige beheerders. Zeker en vast goede oefening voor mijn taalgebruik!
Daarna volgt er nog een gebruikershandleiding, en zodra die gereed is moet ik wachten op mijn data.
Monday, April 14, 2014
Nachtleven
Congo is, in de grote steden althans, een nachtland.
's avonds vanaf het begint te schemeren gaan er steeds meer mensen buiten. Waarom dit komt weet ik niet heel zeker: ik vermoed dat het gewoon een onderdeel van de cultuur is, zoals bij ons, maar ook gedeeltelijk door de warmte. Overdag is het vrij vermoeiend om buiten te zijn, maar 's avonds wanneer de zon niet meer schijnt is het daar heerlijk warm: zoals een zalig zomers temperatuurtje bij ons.
Congolezen dansen graag. Als je in het stadscentrum bent kan je de muziek van twee kanten van de zogehete "dansstraat" horen komen: da's een straat met clubs en café's waar je kan uitgaan en je kan amuseren.
In Congo is er geen bepaalde dans die steeds gedanst wordt (iemand zei me eens dat de samba hier bekend zou zijn, maar dat is helemaal niet waar). De dansen verschillen niet veel van wat in België telt als dansen.
Natuurlijk wordt er ook veel gedronken. Je hebt hier vanalles van dranken: zowat alles van de Coca-Cola company wordt er verkocht, evenals bieren zoals Heineken en Primus, maar er zijn ook lokale merken die niet geïmporteerd zijn. Deze zijn over het algemeen veel goedkoper, maar smaken (subjectief natuurlijk) minder goed.
Sterke drank heb ik nog niet geprobeerd en ik weet niets af van de kwaliteit, maar hetzelfde verhaal geldt daar waarschijnlijk voor als voor andere dranken: zowel import als lokaal, maar met een kwaliteitsverschil.
Één voordeel van drinken hier: de consumpties van groter! Voor één à anderhalve dollar heb je een flesje cola van 30cl, en een fles Primus van direct 75cl kost maar een 3 à 3.5 dollar.
Toen ik besloot naar Congo te gaan is er mij ook gezegd dat je moet oppassen met de mensen 's avonds. Dit is om twee redenen:
's avonds vanaf het begint te schemeren gaan er steeds meer mensen buiten. Waarom dit komt weet ik niet heel zeker: ik vermoed dat het gewoon een onderdeel van de cultuur is, zoals bij ons, maar ook gedeeltelijk door de warmte. Overdag is het vrij vermoeiend om buiten te zijn, maar 's avonds wanneer de zon niet meer schijnt is het daar heerlijk warm: zoals een zalig zomers temperatuurtje bij ons.
Congolezen dansen graag. Als je in het stadscentrum bent kan je de muziek van twee kanten van de zogehete "dansstraat" horen komen: da's een straat met clubs en café's waar je kan uitgaan en je kan amuseren.
In Congo is er geen bepaalde dans die steeds gedanst wordt (iemand zei me eens dat de samba hier bekend zou zijn, maar dat is helemaal niet waar). De dansen verschillen niet veel van wat in België telt als dansen.
Natuurlijk wordt er ook veel gedronken. Je hebt hier vanalles van dranken: zowat alles van de Coca-Cola company wordt er verkocht, evenals bieren zoals Heineken en Primus, maar er zijn ook lokale merken die niet geïmporteerd zijn. Deze zijn over het algemeen veel goedkoper, maar smaken (subjectief natuurlijk) minder goed.
Sterke drank heb ik nog niet geprobeerd en ik weet niets af van de kwaliteit, maar hetzelfde verhaal geldt daar waarschijnlijk voor als voor andere dranken: zowel import als lokaal, maar met een kwaliteitsverschil.
Één voordeel van drinken hier: de consumpties van groter! Voor één à anderhalve dollar heb je een flesje cola van 30cl, en een fles Primus van direct 75cl kost maar een 3 à 3.5 dollar.
Toen ik besloot naar Congo te gaan is er mij ook gezegd dat je moet oppassen met de mensen 's avonds. Dit is om twee redenen:
- Het is niet moeilijk om je in te beelden dat het niet veilig als blanke man om je alleen of met twee op de straat te begeven. Er is nu eenmaal criminaliteit, en als blanke val je op. Blanken hebben de reputatie van welvarend te zijn, wat je een rondwandelende portemonnee maakt.
- Ik heb het zelf niet kunnen bevestigen en garandeer het dus niet, maar de vrouwen hier zouden zeer flirterig zijn. Mijn stagepartner heeft hier minder geluk met gehad: hij zou vorig weekend uit zijn geweest met nog wat mensen, en een meisje daar bleef met hem flirten, tot het punt zelfs waar ze vroeg of hij met haar naar huis wou gaan. De ontsnappingsweg in zulke gevallen is om te zeggen dat je getrouwd bent: daar wordt hier meer belang aan gehecht dan bij ons, en laat mannen/vrouwen je al sneller met gerust laten.
Saturday, April 12, 2014
Internet
In de Westerse maatschappij is het internet vanzelfsprekend. Bijna iedereen in Europa en Amerika heeft inmiddels een stabiele, kwaliteitsvolle internetverbinding, maar in Afrika is er nog een sterk tekort aan deftig internet. Dit komt door meerdere problemen:
Ten eerste zijn er de hardwarekosten. Enkele benodigdheden (excuseer mij als ik wat vergeet):
Ik weet niet goed hoeveel internetproviders er zijn en wat ze zoal aanbieden, maar ik denk dat het voor zichzelf spreekt dat het aanbod beperkt zal zijn.
Ook de infrastructuur is niet ontwikkeld: de universiteit werkt momenteel nog met een satellietverbinding tussen hun twee faculteiten, en momenteel wordt er nog gewerkt aan goede bekabeling in onze faculteit (morgen ga ik er overigens wat extra werken om te helpen met een wireless netwerk op te zetten daar - een grote vordering!). Als het voor de universiteit nog niet compleet in orde is, zal het voor de andere delen van de stad ook nog niet om naar huis te schrijven zijn.
Ten laatste wil ik ook nog even aanhalen dat door het feit dat de computer hier grotendeels onbekend is, er ook nog de issue is dat veel mensen niet eens weten hoe ze met een computer en het internet zouden moeten werken.
Vandaag zat ik met Janne in de computerklas van de universiteit. Deze ruimte had tal van computers met internetverbinding via kabel. Blijkbaar is deze klas gedurende enkele weken niet gebruikt geweest omdat er niemand was om de ruimte te overzien.
Er waren toch al een viertal studenten die zich bij ons zijn komen zetten om gebruik te maken van de elektronische faciliteiten. Persoonlijk was ik er alleszins zeer blij mee dat onze aanwezigheid het mogelijk maakt aan de studenten om het internet te kunnen gebruiken voor hun studies, aangezien ze thuis waarschijnlijk geen internet hebben, en mogelijk zijn cybercafé's te duur/van slechte kwaliteit.
Het is alleszins niet onbekend dat zowel op nationaal als internationaal vlak het internet één van de voornaamste ontwikkelingspunten is ten heden. Zo heb ik eens een artikel gelezen dat enkele grote organisaties (waaroner Facebook en Samsung) de koppen hebben samen gestoken om satellieten boven Afrika te lanceren om zo internet te kunnen aanbieden.
Daarbij hangt de stad ook vol van reclame voor gsmabonnementen met 3G, wat duidelijk maakt dat mobile providers ook hun steentje bijdragen tot de opkomst van het internet.
Wanneer ik terugkeer in België denk ik alleszins dat ik niet meer zal klagen over de verbinding die Telenet ons levert...
Ten eerste zijn er de hardwarekosten. Enkele benodigdheden (excuseer mij als ik wat vergeet):
- Een computer, smartphone, tablet... om met op het internet te geraken.
- Kosten voor een modem en soms routers
- Benodigde kabels
- Extra elektriciteitskosten (die hier helaas niet vergeten mogen worden)
Ik weet niet goed hoeveel internetproviders er zijn en wat ze zoal aanbieden, maar ik denk dat het voor zichzelf spreekt dat het aanbod beperkt zal zijn.
Ook de infrastructuur is niet ontwikkeld: de universiteit werkt momenteel nog met een satellietverbinding tussen hun twee faculteiten, en momenteel wordt er nog gewerkt aan goede bekabeling in onze faculteit (morgen ga ik er overigens wat extra werken om te helpen met een wireless netwerk op te zetten daar - een grote vordering!). Als het voor de universiteit nog niet compleet in orde is, zal het voor de andere delen van de stad ook nog niet om naar huis te schrijven zijn.
Ten laatste wil ik ook nog even aanhalen dat door het feit dat de computer hier grotendeels onbekend is, er ook nog de issue is dat veel mensen niet eens weten hoe ze met een computer en het internet zouden moeten werken.
Vandaag zat ik met Janne in de computerklas van de universiteit. Deze ruimte had tal van computers met internetverbinding via kabel. Blijkbaar is deze klas gedurende enkele weken niet gebruikt geweest omdat er niemand was om de ruimte te overzien.
Er waren toch al een viertal studenten die zich bij ons zijn komen zetten om gebruik te maken van de elektronische faciliteiten. Persoonlijk was ik er alleszins zeer blij mee dat onze aanwezigheid het mogelijk maakt aan de studenten om het internet te kunnen gebruiken voor hun studies, aangezien ze thuis waarschijnlijk geen internet hebben, en mogelijk zijn cybercafé's te duur/van slechte kwaliteit.
Het is alleszins niet onbekend dat zowel op nationaal als internationaal vlak het internet één van de voornaamste ontwikkelingspunten is ten heden. Zo heb ik eens een artikel gelezen dat enkele grote organisaties (waaroner Facebook en Samsung) de koppen hebben samen gestoken om satellieten boven Afrika te lanceren om zo internet te kunnen aanbieden.
Daarbij hangt de stad ook vol van reclame voor gsmabonnementen met 3G, wat duidelijk maakt dat mobile providers ook hun steentje bijdragen tot de opkomst van het internet.
Wanneer ik terugkeer in België denk ik alleszins dat ik niet meer zal klagen over de verbinding die Telenet ons levert...
Thursday, April 10, 2014
Foto's I
In Congo is het helemaal niet vanzelfsprekend om leuke vakantiekliekjes te maken. De mensen hier hebben het helemaal niet graag om op foto's te staan in het openbaar, dus een sfeerfoto van de straten is al uitgesloten omdat ik niemand wil beledigen.
Daarbij is het ook verboden om van gebouwen van de overheid zoals vliegvelden foto's te maken, dus dat ga ik ook niet riskeren.
Nuja, wanneer het kan probeer ik toch om een paar foto's te maken. Hier onder kunnen jullie reeds enkele zien:
Daarbij is het ook verboden om van gebouwen van de overheid zoals vliegvelden foto's te maken, dus dat ga ik ook niet riskeren.
Nuja, wanneer het kan probeer ik toch om een paar foto's te maken. Hier onder kunnen jullie reeds enkele zien:
De voorkant van onze woning en de jeep (een model dat hier heel vaak voorkomt)
En de zijkant van de woning met één van de drie meest voorkomende modellen hier
Een foto genomen van het dak van de hoofdfaculteit van de universiteit. Er zijn een 7tal campussen te zien (vind ze allemaal?)
Nog een foto vanop het dak getrokken. Het zicht op de horizon was zeer mooi van daar!
De ander ekant van de vorige foto's, met de Congostroom heel duidelijk in beeld.
Zoom-in op een lokaal kerkhof.
Er zijn ook enkele massagraven in Congo van na de oorlog, waar waarschijnlijk duizenden mensen in liggen. Helaas zijn deze inmiddels door planten overwoekerd omdat ze niet onderhouden zijn.
Er zijn ook enkele massagraven in Congo van na de oorlog, waar waarschijnlijk duizenden mensen in liggen. Helaas zijn deze inmiddels door planten overwoekerd omdat ze niet onderhouden zijn.
Één van de faculteiten.
De binnenkant, dat zoals een amfitheater is ingericht.
Het administratief gebouw van de hoofdfaculteit, dat onlangs nog hernieuwd is.
De Universiteit
Vandaag was de eerste dag dat we onze faculteit hebben bezocht.
Deze faculteit is de faculteit van de wetenschappen, en is volop in bloei: vooral op het vlak van het netwerk daar, waar bijvoorbeeld dit weekend nog draadloos internet geïnstalleerd zal worden (waar mijn stagepartner en ik ook met zullen helpen).
In de voormiddag hebben we kennis gemaakt met een groot deel van het personeel en hebben we een paar van de bibliotheken gezien: door de lichte wanorde daar zijn er 5 verschillende, kleine bibliotheken die niet volgens een vaste wijze geschikt zijn. Je kan je dus voorstellen dat het zeer lastig kan zijn om er dus een boek over een bepaald onderwerp te vinden.
Als oplossing daarvoor zal mijn stagepartner een elektronische bibliotheek opstellen waar de reeds bestaande documenten (waar al pdfs van zijn) op beschikbaar gesteld zullen worden.
Zelf heb ik vandaag mijn werk aan de Geographic Information System-Server die ik moet opstellen verder gezet. Technische praat incoming!
De server ter plaatste zal virtueel een Ubuntu-distrubutie draaien waarop gebruikt zal maken van GeoServer versie 2.5 om de data te kunnen weergeven. De data zelf zal opgeslagen worden in een PostGIS-databank: dit is een vorm van database die gespecialiseerd is voor GIS-data, zoals de naam impliceert.
Momenteel werkt de virtuele machine en draait er GeoServer op. De volgende stap is om PostGIS op te zetten en zorgen voor de interactie tussen GeoServer en PostGIS. Daarna zal ik enkele meetings moeten houden voor de details en daarna kan ik beginnen met het configureren van GeoServer, wat vermoedelijk de bulk van mijn stageopdracht zal zijn.
Tot dusver loopt alles alvast goed! Hopelijk blijven de dingen zo lopen, dan komt alles zeker en vast in orde ;-)
Deze faculteit is de faculteit van de wetenschappen, en is volop in bloei: vooral op het vlak van het netwerk daar, waar bijvoorbeeld dit weekend nog draadloos internet geïnstalleerd zal worden (waar mijn stagepartner en ik ook met zullen helpen).
In de voormiddag hebben we kennis gemaakt met een groot deel van het personeel en hebben we een paar van de bibliotheken gezien: door de lichte wanorde daar zijn er 5 verschillende, kleine bibliotheken die niet volgens een vaste wijze geschikt zijn. Je kan je dus voorstellen dat het zeer lastig kan zijn om er dus een boek over een bepaald onderwerp te vinden.
Als oplossing daarvoor zal mijn stagepartner een elektronische bibliotheek opstellen waar de reeds bestaande documenten (waar al pdfs van zijn) op beschikbaar gesteld zullen worden.
Zelf heb ik vandaag mijn werk aan de Geographic Information System-Server die ik moet opstellen verder gezet. Technische praat incoming!
De server ter plaatste zal virtueel een Ubuntu-distrubutie draaien waarop gebruikt zal maken van GeoServer versie 2.5 om de data te kunnen weergeven. De data zelf zal opgeslagen worden in een PostGIS-databank: dit is een vorm van database die gespecialiseerd is voor GIS-data, zoals de naam impliceert.
Momenteel werkt de virtuele machine en draait er GeoServer op. De volgende stap is om PostGIS op te zetten en zorgen voor de interactie tussen GeoServer en PostGIS. Daarna zal ik enkele meetings moeten houden voor de details en daarna kan ik beginnen met het configureren van GeoServer, wat vermoedelijk de bulk van mijn stageopdracht zal zijn.
Tot dusver loopt alles alvast goed! Hopelijk blijven de dingen zo lopen, dan komt alles zeker en vast in orde ;-)
Wednesday, April 9, 2014
Eerste Indrukken -- Kisangani
Sedert gisteren zijn mijn stagepartner en ik in Kisangani. Dit is een universiteitsstad van Congo, en verschilt toch wel een hele boel van Kinshasa.
Het is hier nog steeds chaotisch, maar op een kleinere schaal: mogelijk wel te verwachten aangezien Kinshasa de hoofdstad van Congo is. Maar hier liggen er bijvoorbeeld weinig wegen waar iedereen over loopt (gisteren nog een kleine kudde buffels gezien), wat autorijden een voorzichtige zaak maakt met veel wendingen.
We wonen in bij onze stagementor Jan Kennis. Hij werkt voor de organisatie CIFOR en bekleedt binnen de universiteit de functie van 'wetenschappelijk adviseur'. Dit wilt zeggen dat mensen met vragen op wetenschappelijk- en ontwikkelingsvlak naar hem toe kunnen komen, en dat hij er voor moet zorgen dat de universiteit op een positieve manier groeit.
Het huis waar we verblijven is heel groot voor Congolese standaarden. We hebben in totaal 3 slaapkamers, een badkamer, living, keuken en waskamer. Veel Congolese huizen hier zijn een pak kleiner, en in de banlieu van de stad staat het nog vol met traditionele huisjes van klei en met daken van stro. Het doet wel vreemd aan om die te zien, want die hebben maar 1 echte kamer en dat is de slaapkamer: de rest van de dag zijn de mensen buiten.
Er zijn hier in totaal een 8tal mensen die voor Jan werken. Een chauffeur, drie bewakers die shifts draaien om voor 24/7 bewaking te zorgen, en enkele vrouwen die helpen met het koken, kuisen en passen op Yannick, het 1j9m oude zoontje van Jan. Jan heeft ons gezegd dat we hun altijd kunnen aanspreken om hulp voor vanalles en nog wat, maar het doet wat vreemd aan om dit te vragen: we zijn het niet gewoon van constant mensen tot onze dienst te hebben. Toch doen we ons best om onze assertiviteit wat op te krikken.
Door een verandering van de plannen zullen we vandaag de universiteit van Kisangani nog niet kunnen bezoeken, of toch nog niet de hoofdfaculteit. Graag zou Jan ons morgen formeel willen voorstellen omdat dit blijkbaar verwacht wordt - spannend dus!
Ik merk dat we steeds meer en meer ingeburgerd beginnen te geraken en de gewoontes en taal beginnen over te nemen. Het is opmerkelijk dat dit zo vlug gebeurt! Ik wacht alleszins geduldig onze vorderingen af, en vloek intussen op het tergelijk trage internet hier (2kb/s op het moment van schrijven).
Het is hier nog steeds chaotisch, maar op een kleinere schaal: mogelijk wel te verwachten aangezien Kinshasa de hoofdstad van Congo is. Maar hier liggen er bijvoorbeeld weinig wegen waar iedereen over loopt (gisteren nog een kleine kudde buffels gezien), wat autorijden een voorzichtige zaak maakt met veel wendingen.
We wonen in bij onze stagementor Jan Kennis. Hij werkt voor de organisatie CIFOR en bekleedt binnen de universiteit de functie van 'wetenschappelijk adviseur'. Dit wilt zeggen dat mensen met vragen op wetenschappelijk- en ontwikkelingsvlak naar hem toe kunnen komen, en dat hij er voor moet zorgen dat de universiteit op een positieve manier groeit.
Het huis waar we verblijven is heel groot voor Congolese standaarden. We hebben in totaal 3 slaapkamers, een badkamer, living, keuken en waskamer. Veel Congolese huizen hier zijn een pak kleiner, en in de banlieu van de stad staat het nog vol met traditionele huisjes van klei en met daken van stro. Het doet wel vreemd aan om die te zien, want die hebben maar 1 echte kamer en dat is de slaapkamer: de rest van de dag zijn de mensen buiten.
Er zijn hier in totaal een 8tal mensen die voor Jan werken. Een chauffeur, drie bewakers die shifts draaien om voor 24/7 bewaking te zorgen, en enkele vrouwen die helpen met het koken, kuisen en passen op Yannick, het 1j9m oude zoontje van Jan. Jan heeft ons gezegd dat we hun altijd kunnen aanspreken om hulp voor vanalles en nog wat, maar het doet wat vreemd aan om dit te vragen: we zijn het niet gewoon van constant mensen tot onze dienst te hebben. Toch doen we ons best om onze assertiviteit wat op te krikken.
Door een verandering van de plannen zullen we vandaag de universiteit van Kisangani nog niet kunnen bezoeken, of toch nog niet de hoofdfaculteit. Graag zou Jan ons morgen formeel willen voorstellen omdat dit blijkbaar verwacht wordt - spannend dus!
Ik merk dat we steeds meer en meer ingeburgerd beginnen te geraken en de gewoontes en taal beginnen over te nemen. Het is opmerkelijk dat dit zo vlug gebeurt! Ik wacht alleszins geduldig onze vorderingen af, en vloek intussen op het tergelijk trage internet hier (2kb/s op het moment van schrijven).
Tuesday, April 8, 2014
Eerste Indrukken -- Kinshasa
Gisteren omstreeks 17u lokale tijd kwamen we op het vliegveld van Kinshasa aan. Niets beters dan uit een vliegtuig met airco om plots overwelmd te worden door een hitte van ongeveer 30°C. Gelukkig voor ons was het reeds zeer donker, en moesten we ons geen zorgen maken om zonneschijn.
We hebben onze paspoort enkele keren moeten tonen en uiteindelijk stonden we dan toch buiten op de parking (een parking hier is geen netjes geordende parking zoals in België, maar eerder een grasveld met een paar banen er doorheen). Na een dik uur te wachten op onze bagage konden we eindelijk vertrekken en trokken we Kinshasa in naar ons hotel om daar te overnachten tot onze overstap de dag nadien.
De ervaring was zeker en vast chaotisch. Tot 's avonds laat nog zijn de mensen op straat om daar samen te wezen, te bavarderen en te feesten. De Congolees is een buitenmens: thuis is eigenlijk vooral een plaats om te slapen, de rest gebeurt buiten. Niet moeilijk natuurlijk met zo'n mooi weer!
Het is hier wel zo dat een rijbewijs gewoon iets is dat je ergens koopt voor x aantal jaar, en dat is alles dat je nodig hebt om je op de baan te mogen begeven. Daardoor verloopt het verkeer vooral à l'improviste en gebruiken mensen vaak signalen zoals grootlichten flikkeren & claxonneren om zich een weg door het verkeer te banen.
Ons hotel was een omgevormd klooster waar ik met mijn stagepartner op één kamer verbleef.
Gelukkig genoeg is het hier in Congo blijkbaar de gewoonte om in veel kamers air conditioning te zetten om toch tegen de hitte te kunnen.
We hadden een goede 7 uur tussen onze aankomst in het hotel en ons vertrek voor een overstap de volgende dag. In deze tijd moesten we gaan eten, ons verfrissen en slapen. Veel tijd heb ik dus helaas niet gehad om de blog gisteren te updaten, maar vanaf vandaag zou ik op een vast schema moeten kunnen posten: het internet lijkt hier nog redelijk mee te vallen (lees: stabiel en traag zijn).
Warm, chaotisch en druk: zo kan ik tot vandaag mijn ervaringen met Congo al beschrijven. Morgen begin ik met mijn stageopdracht en zal ik ook meer technische onderwerpen in de blog beginnen behandelen.
Overigens: ik heb ironisch genoeg een verkoudheid opgelopen, denk ik: gelukkig genoeg heb ik veel zakdoeken mee. Ik ben niet zeker of het door de overgang tussen airco en warmte is, of door mogelijke hooikoorts.
We hebben onze paspoort enkele keren moeten tonen en uiteindelijk stonden we dan toch buiten op de parking (een parking hier is geen netjes geordende parking zoals in België, maar eerder een grasveld met een paar banen er doorheen). Na een dik uur te wachten op onze bagage konden we eindelijk vertrekken en trokken we Kinshasa in naar ons hotel om daar te overnachten tot onze overstap de dag nadien.
De ervaring was zeker en vast chaotisch. Tot 's avonds laat nog zijn de mensen op straat om daar samen te wezen, te bavarderen en te feesten. De Congolees is een buitenmens: thuis is eigenlijk vooral een plaats om te slapen, de rest gebeurt buiten. Niet moeilijk natuurlijk met zo'n mooi weer!
Het is hier wel zo dat een rijbewijs gewoon iets is dat je ergens koopt voor x aantal jaar, en dat is alles dat je nodig hebt om je op de baan te mogen begeven. Daardoor verloopt het verkeer vooral à l'improviste en gebruiken mensen vaak signalen zoals grootlichten flikkeren & claxonneren om zich een weg door het verkeer te banen.
Ons hotel was een omgevormd klooster waar ik met mijn stagepartner op één kamer verbleef.
Gelukkig genoeg is het hier in Congo blijkbaar de gewoonte om in veel kamers air conditioning te zetten om toch tegen de hitte te kunnen.
We hadden een goede 7 uur tussen onze aankomst in het hotel en ons vertrek voor een overstap de volgende dag. In deze tijd moesten we gaan eten, ons verfrissen en slapen. Veel tijd heb ik dus helaas niet gehad om de blog gisteren te updaten, maar vanaf vandaag zou ik op een vast schema moeten kunnen posten: het internet lijkt hier nog redelijk mee te vallen (lees: stabiel en traag zijn).
Warm, chaotisch en druk: zo kan ik tot vandaag mijn ervaringen met Congo al beschrijven. Morgen begin ik met mijn stageopdracht en zal ik ook meer technische onderwerpen in de blog beginnen behandelen.
Overigens: ik heb ironisch genoeg een verkoudheid opgelopen, denk ik: gelukkig genoeg heb ik veel zakdoeken mee. Ik ben niet zeker of het door de overgang tussen airco en warmte is, of door mogelijke hooikoorts.
Sunday, April 6, 2014
Het vertrek
Morgenochtend is het zover en zal ik met mijn stagepartner en stagementor het vliegtuig op springen. Na maandenlange voorbereiding om naar Congo te kunnen gaan, komt de dag er toch eindelijk aan dat ik zal vertrekken.
Ik heb er zeker en vast zin in, en voorlopig vallen de zenuwen nog wel mee. Maar morgen zal er genoeg tijd zijn om nog te stressen: de vlucht zal 8u duren en ik kom om half 6 's avonds aan. Nuja, stress is een onderdeel van op avontuur gaan, zeker?
De reis zal in totaal 9 weken duren, van 7 april tot 6 juni. Lang genoeg dus!
Ik heb er zeker en vast zin in, en voorlopig vallen de zenuwen nog wel mee. Maar morgen zal er genoeg tijd zijn om nog te stressen: de vlucht zal 8u duren en ik kom om half 6 's avonds aan. Nuja, stress is een onderdeel van op avontuur gaan, zeker?
De reis zal in totaal 9 weken duren, van 7 april tot 6 juni. Lang genoeg dus!
Subscribe to:
Comments (Atom)