Congolese Cuisine

Vermits Belgen het om één of andere reden altijd nodig vinden om over het eten van hun reis te praten, en ik op het einde van mijn onderwerpen begin te geraken, dacht ik het misschien interessant om een post over... Welja, eten, te maken.

Wat je hier eet hangt sterk af van hoeveel je verdient.
De meeste, armere mensen hun dieet bestaat enkel uit de volgende dingen:
Bananes plantains (gebakken, gegrild, etc...)
Rijst ("fifi")
Maniok ("fufu")
Pondu (maniokbladeren)
Bonen

Dit is helemaal niet gevarieerd, en ik kan me voorstellen dat dit gezondheidsproblemen met zich meebrengt. Helaas kunnen ze zich niet meer aanschaffen - de mensen die iets meer verdienen, kunnen zich ook nog wel brood aanschaffen, alhoewel dat vaak zonder beleg is.

Voor ons is het eten iets gevarieerder. Dit wilt niet zeggen dat wij elke dag iets anders eten: ook ons dieet bestaat vooral uit rijst, bonen en pondu, maar wij proberen toch telkens iets van vlees, vis of kip er bij te eten. Het voordeel is wel dat dat altijd vers is, aangezien er geen manier is om dat langdurig bij te houden (de vis vooral is hier zeer goed).

Soms eten we ook eens Westers: spaghetti, frietjes, en dergelijke, maar dit is maximum 1x in de week: dat mis ik ergens toch wel, en ik ben vrij zeker dat ik me vol ga proppen met chocolade en dergelijke zodra ik terug kom.

Wat vooral jammer is, is dat alles dat nog maar in de buurt van luxe komt (ongeveer alles dus wat geen rijst, maniok, pondu, bananen, bonen of water is dus) heel duur is hier: een potje confituur bvb kost hier 5$, terwijl dat in België 3$ ongeveer zou kosten. Daarom dat mijn stagementor telkens hij naar België reist, op z'n terugweg een hoop eten en ander gerief als extra bagage meeneemt: dit zijn allemaal goederen die hij in Congo niet kan krijgen, maar het is het geld al waard.


Een willekeurig nieuwtje: deze week heb ik het met enkele mensen waaraan ik opleiding gaf gehad over homoseksualiteit in het Westen. Ik heb hen uitgelegd dat homoseksualiteit meer en meer geaccepteerd wordt bij ons, en dat het een bespreekbaar thema is. Dat vonden ze blijkbaar toch wat vreemd, want één iemand dacht dan dat ik homoseksueel ben. Toen ik hem uitlegde dat ik een vriendin heb, maar enkele vrienden van me wel homoseksueel zijn, vroeg hij of zij mij dan soms opbellen om betrekkingen te hebben. Dit toont aan hoe mensen hier vaak nog over homoseksualiteit denken.

Stageopdracht: Stand van zaken // Meetings in Congo

Deze post ga ik jullie even updaten over wat de stand van zaken is van mijn stageopdracht nu, en over meetings in Congo (u zal nog wel lezen waarom).

Momenteel zit ik in de laatste stage van mijn stageopdracht: de gebruikers opleiding. De technische kant van mijn project is gereed, en nadat de formaties zijn uitgevoerd kan ik mijn opdracht aanschouwen als voltooid.
Omdat ik 3 weken op voorhand klaar was met mijn stageopdracht en niet met mijn vingers wou zitten draaien, heb ik nog een extra opdracht op mij genomen: het ontwikkelen van een portaalsite in Wordpress. Op zich is dit niet veel werk, maar het geeft me wel de gelegenheid om Wordpress te leren, wat altijd mooi meegegrepen is!
Jammer genoeg is deze opdracht niet groot en ook al bijna af. Wat ik daarna zal doen zal nog te bespreken vallen met mijn stagementor, maar misschien dat ik nog een kleine opdracht zoek.

Terug naar GeoServer: het probleem dat ik momenteel ervaar is samen te kunnen komen met de gebruikers om ze te begeleiden. De voorbije week heb ik 5x geprobeerd af te spreken, maar hiervan zijn er slechts 2 doorgegaan, en één daarvan was verre van lang genoeg omdat de aanwezigen een dik uur te laat waren. Hélas!

Het is dus heel lastig om mijn project te kunnen afwerken, en ik maak me zelf wat zorgen om fouten die tijdens de begeleiding nog kunnen voorkomen. Niet dat ik me zorgen maak om de fouten zelf: die kunnen nog opgelost worden. Neen, de vraag momenteel is of ik wel op tijd zal kunnen samenkomen met de gebruikers om deze fouten te spotten en nog te kunnen fixen. Binnen 2,5 weken van nu keer ik namelijk al terug naar huis!

Lichte stress dus, maar niets om me te veel zorgen om te maken. Mijn stageopdracht alleszins is heel goed verlopen, nu is het enkel nog de laatste trek naar het einde.

Een Congolese trouw

Vandaag hebben we het geluk gehad uitgenodigd te zijn geweest voor de trouw van iemand!
Ik had nooit verwacht dat we op onze stage de kans zouden hebben om iets zo speciaals mee te kunnen maken van zo dichtbij! Ik heb van de gelegenheid gebruik gemaakt om veel foto's te maken om deze avond nooit te vergeten.

Eerst wil ik wat vertellen over welke soorten van trouwen er hier zijn.
Net zoals in Europa is het hier mogelijk om voor de kerk of voor de staat te trouwen. Deze procedures ken ik niet, maar ik vermoed dat ze grotendeels gelijk zullen lopen aan de onze.
De derde optie om hier te kunnen trouwen, die wij niet kennen, is trouwen voor de familie.
Dit wilt zeggen dat de hele familie en de goede vrienden van de bruid en bruidegom uitgenodigd bij de bruid thuis. Daar wordt een ceremonie gehouden, waar u zo meteen meer over zal lezen, die ook telt als officiëel trouwen.

Rond 5u 's avonds vertrokken we (anderhalf uurtje te laat, wat nog normaal is voor Congo) richting het huis van de bruid. Daar werden we ontvangen door een rij van vrouwen in gele kleedjes: familie en vriendinnen van de bruid.
Het moment dat ons konvooi (van 5 auto's en enkele moto's) geparkeerd was en we uitgestapt waren, begon het te regenen. In ongeveer 2 minuten sloeg dit om in een tropische regenbui, maar gelukkig genoeg was er genoeg ruimte om iedereen bedekt te krijgen.

Eenmaal we neer zaten moesten we nog wachten tot de rest aangekomen was. Wel grappig ergens, want blijkbaar is het niet acceptabel dat een blank iemand rechtstaat terwijl de rest neer zit.
Twee andere stagiairs wouden eerst recht blijven staan, maar dat hebben ze niet zo lang uitgehouden.

Zoals je op de foto's kan zien was er indrukwekkend veel volk: ik denk dat er uiteindelijk in totaal minstens 250 (!!!) mensen aanwezig waren: Américain (de bruidegom, in het midden op de vorige foto), is blijkbaar een heel populair iemand.

Zodra iedereen buiten zat en alles klaar was, kon de ceremonie beginnen. 

Eerst begon iemand van de familie van de bruid met uitleg over de trouw: dat de regen die er was wou zeggen dat God weent, et cetera... Helaas was alles in het Swahili, en heb ik niet veel van alles verstaan. Eveneens werden de families van beide kanten aan elkaar voorgesteld.

 

Toen de introducties gedaan waren,  werd er naar de volgende stap over gegaan, nog iets typisch Congolees: als ik het goed begrepen heb was het de bedoeling dat er één of meerdere vrouwen bedekt (zie foto) naar de bruidegom gebracht werden. Hij moest dan zeggen of dat zijn vrouw was of niet, en als hij het fout had, moest hij een heel kleine boete betalen.

De tweede keer was het al de juiste vrouw, dus lang heeft het niet geduurd, maar de eerste vrouw was blijkbaar toch een andere!

Nadat de bruid- en bruidegom elkaar hadden gevonden werd de focus terug gelegd op de familie.
De familie van de man en van de vrouw moesten toen overleggen over hoeveel de familie van de man zou betalen aan de familie van de vrouw voor hun dochter: hier bestaat er duidelijk nog een bruidsschat.
Hier hebben we niet veel van gehoord, maar zoals u op de foto's kan zien werd wel duidelijk hoe veel de familie er voor over had!

Als afsluiter moest de bruid aan haar vader een brief met geld overhandigen. Dit klinkt op zich als niet veel, maar dit is een heel belangrijk moment van de trouw: de dochter toont zich onderdanig ten opzichte van haar vader als teken dat ze toch nog altijd zijn kind blijft, en als teken van respect.
Op dit moment kan de vader kiezen het geld te weigeren of aan te nemen: als hij het weigert wordt in theorie de trouw afgesloten (alhoewel ik heb gehoord dat het in de praktijk niet noodzakelijk zo is). Indien de vader het geld toch aanneemt, is dat een teken van zijn goedkeuring, en is de ceremonie uiteindelijk compleet: de bruid en de bruidegom zijn dan officiëel getrouwd.

Daarna was er nog eten bevoorraad voor de aanwezigen (alhoewel ik niet zeker ben of er genoeg was voor iedereen). Vooral de beignets waren lekker!
We zijn niet lang gebleven omdat we zelf thuis nog moesten eten, en sommige mensen al vroeg naar bed moesten.

In totaal heeft alles een dikke vier uur geduurd. Het was zeker en vast een boeiende ervaring, en zeer grijpend op sommige delen! We mogen van geluk spreken dat we zoiets konden meemaken terwijl we hier zijn.

Vissers

Het enige eigenlijke toeristische dat hier in Kisangani te doen is, is de vissers gaan bezoeken.
Logischerwijs heeft onze stagementor ons daar eens naar toe gebracht om te horen hoe de visvangst hier gebeurt, en het was zeker interessant om de verhalen van onze gids te horen.

Zoals op de foto te zien is, is dit niet gewoon vissen met hengels zoals je zou verwachten.
Elke familie in het dorpje krijgt 1 stelling toegewezen: op de foto is dit de ruimte tussen 2 palen.
De familie kan hieraan een korf hangen, die speciaal lokaal gemaakt zijn voor dit doel.
Doordat de stellingen geplaatst zijn in een deel van de rivier waar de stroming sterk is, worden de vissen meegesleurd. De vissen - vooral sardienen - die door de stroming in de korven worden gesleurd, kunnen daar niet meer uitzwemmen door de te kleine vakjes in de korven.

Twee keer per dag worden deze korven met veel kracht uit het water gehaald door aan de koorden die ze in de rivier houden te trekken. Wij waren helaas net iets te laat om de vangst van vandaag te zien, maar de vissers hebben ons toch eens getoond hoe  dat ging, zo'n korf uit het water halen.

Daar naast hebben we nog enkele verhalen gehoord, maar dat is helaas wat te veel voor deze blog.
Het was alleszins een boeiende uitstap, en het was interessant om te zien van waar een deel van de vis die we hier eten komt.

Nog een sfeerfototje om met af te sluiten:

Het Opleidingscentrum

Deze avond zijn we naar een informatica-opleidingscentrum geweest dat mede door onze stagementor op gang is gezet.

In dit center kunnen mensen tegen heel goedkope prijzen informatica- en taalopleidingen volgen. Deze opleidingen zijn momenteel nog heel beperkt: Microsoft Word, Excel, Access... evenals een basis van beheer en dergelijke. Op het vlak van talen kunnen mensen Engels leren, maar dit zodat ze op internationaal vlak beter aan een job kunnen raken.

Via deze opleidingen kunnen ze aan een internationaal erkende basisdiploma geraken, die in Zweden afgedrukt wordt. Terwijl dit misschien niet direct zorgt voor een kwaliteitsvolle job, is het wel een manier voor hun om te bewijzen dat ze de basics van informatica kennen en zo dus hopelijk verder kunnen leren.

Twee jaar geleden is het project in gang gezet, en inmiddels wordt het niet meer gesponsord door Europa. Dit is ook niet direct nodig: het centrum verdient nu namelijk net genoeg om zelfstandig te kunnen blijven draaien, wat een uitstekend iets is voor een ontwikkelingsland!
Het enige jammere is dat ze zo geen geld hebben om te investeren in meer personeel of meer opleidingen, maar misschien kan dit in de toekomst nog veranderen.

Apotheken

In een land waar het water gecontamineerd is en de levensstandaard lager ligt, is er ook meer last van ziekte. Deze verhoogde aanwezigheid zorgt ook voor meer nood aan medicatie, maar hoe bevoorraad je die als er nergens dichtbij medicijnen geproduceerd worden?

Kisangani is vol met apothekers. Om de paar straten zijn er altijd wel één of meer kleine winkeltjes waar je medicijnen kan kopen. Deze worden allemaal privé uitgebaat en er zijn geen duidelijke indicatoren dat het apothekers zijn (zoals een groen kruis bij ons in België).

In deze apothekers kan je van alles van geneesmiddelen: van antibiotica tot condooms tot zakken om bloed in te houden tot zalfjes. Allemaal deze geneesmiddelen zijn geïmporteerd. De voornaamste importlocaties zijn Arabië en Indië, met soms (als je geluk hebt) een Europese variant er tussen.

Het probleem is dat deze importproducten vaak laag van kwaliteit zijn. Zo kan een geneesmiddel van daar bvb. maar 10% van een belangrijke stof (bijvoorbeeld paracetamol) bevatten in vergelijking met een Europees product. Deze medicijnen zijn dan ook veel goedkoper, maar hun werking kan niet gegarandeerd worden.

Eveneens worden de apotheken niet altijd even goed onderhouden. Dit is duidelijk te zien: bij sommige apotheken kan je air conditioning vinden, alle medicijnen mooi gerangschikt, goed onderhouden... terwijl andere apotheken er heel slonzig voorkomen: daar ligt alles chaotisch gesorteerd, het lijkt niet op een echte zaak, het is er te warm en je kan stof op de rekken bespeuren. Het is dus belangrijk dat je een apotheek zoekt waarvan je op zijn minst de indruk al hebt dat die dergelijk is, om te voorkomen dat je er enkel zieker van wordt.

De meeste apothekers hier hebben, net zoals andere winkels, geen informaticasysteem om de zaak te ondersteunen. Alles gebeurt hier dus nog op papier. Dit zorgt er voor dat het soms heel lang kan duren eer de totaalprijs berekend is (vooral als je in dollars wilt betalen in plaats van Congolese frank), en ik persoonlijk weet niet of dat altijd 100% consistent is. Helaas is er geen geld en zijn er geen middelen om te informatiseren, mede door een gebrek aan goede ITers, en financiën natuurlijk.

Interessant om te weten misschien is dat apothekers en ziekenhuizen hier vaak nauw in verband staan. Weet je nog dat ik zei dat je zakken om bloed in te houden kan kopen? Dit komt doordat, als iemand in een ziekenhuis opgenomen moet worden, de persoon zelf of zijn familie eerst nog de benodigde materialen moet gaan kopen in de apotheker, eer de behandeling gebeurt.
Persoonlijk denk ik dat dit is om te voorkomen dat mensen behandeld worden en dan nooit betalen. Dat is op zich wel een goed idee, maar het grote probleem is dat dringende gevallen zo soms niet tijdig behandeld kunnen worden vrees ik, en er soms een zware financiële last op de familie gelegd wordt.

Onmisbaar zijn ze hier alleszins, de apotheken: daarom ook dat er zo veel zijn. Helaas zorgen het slechte onderhoud en de minderwaardige medicijnen er alleen voor dat de problemen niet genoeg opgelost worden. Het goede is dat wel dat de meeste mensen zich toch nog iets van medicijnen kunnen aanschaffen, en dat het dus niet enkel luxe is voor de rijken.

Paasavond: barbecue! (+ foto's)

Ter gelegenheid van Pasen hebben we 's avonds een barbecue georganiseerd.
Iedereen hier heeft overdag meegeholpen om alles klaar te maken: groentjes wassen en prepareren, vlees snijden, brochettes maken... Het was wel een leuke muziek: iemand had speakers genomen en traditionele Congolese muziek op gezet, waardoor sommigen tijdens het prepareren constant aan het bewegen waren.

Rond 4 à 5u begonnen de eerste gasten aan te komen. Dit waren vooral vrienden en familie van Ines, de vrouw van Jan. Er werden een paar pintjes geopend en het feest kon beginnen.
Net zoals overdag werd er weeral feestelijke muziek gespeeld, en het viel op dat mensen hier heel graag dansen: zelfs terwijl ze aan het stappen waren, waren de meesten hun lichaam nog mee aan het shaken.

Voor de barbecue konden we genieten van geiten-, runds- en varkensbrochettes, kip, vis, een paar slaatjes, patatjes, gefrituurde bananen (geen gerecht hier is compleet zonder bananen) en maniok denk ik (heb het helaas niet durven proeven).

Als dessert hielden we een chocoladefondue met typisch Congolese fruiten: banaan, kokosnoot en mango. Aangezien chocolade hier een luxe is viel dit zeker in de smaak: er was zelfs iemand bij die niet goed wist wat te doen met de gesmolten chocolade!

Achteraf werd de wii opgezet en begonnen mensen met Just Dance (valt het op dat feesten hier vooral dansen betekent?). Ik wil dit moment toch even nemen om te gloaten over mijn dance-skillz: toen ik meedeed heb ik gewonnen met dubbel zo veel punten als de tweede hoogste. Misschien word ik in de toekomst wel vereerd als Dieu de dance belge? Yes, please!

Alle grapjes terzijde was het een zeer gezellige avond. De sfeer zat zeker goed met deze joviale en vriendelijke mensen, en ik ben blij om hier eens zo'n feest meegeleefd te hebben, zelfs als het uiteindelijk redelijk sterk op een Europese barbecue lijkt.

Vandaag ga ik wat genieten van ons dagje congé, onze eerste vrije dag (buiten de weekends) die we hier hebben.

Hieronder kunnen jullie enkele sfeerfoto's van de avond vinden:

GeoServer: Wat is het, wat doet het en hoe werkt het?

Ik zal waarschijnlijk vanaf nu maar om de paar dagen een blogbericht schrijven in plaats van elke dag, zoals ik mezelf eerst had voorgenomen. Dit komt omdat 60 dagen vullen met verschillende onderwerpen veel tijd vereist, en ik vrees dat ik zonder inspiratie zou lopen: dit zou de kwaliteit van de blog doen verminderen.

Vandaag is het weer een technische post, namelijk over GeoServer.

GeoServer is een applicatie die zorgt voor de weergave & terbeschikkingstellen van kaart- en mapdata. Deze data worden niet in GeoServer zelf opgeslaan, maar zullen opgeslaan worden in een externe databank of in shapefiles op de server.

Afhankelijk van de geconfigureerde services kan een gebruiker kiezen in welk formaat hij zijn map wilt downloaden. Terwijl de meeste mappen als shapefiles (een type bestand dat veel voor mappen gebruikt wordt) geüpload zullen worden, biedt GeoServer de mogelijkheid om deze files te converteren naar andere formaten zoals JPEG (simpelweg afbeelding), een OpenLayers-bestand (een bestand dat via de internetbrowser geopend kan worden en waar in- en uitgezoomd kan worden), KML-bestanden die de standaard voor Google Earth zijn, en zo voort.

De GeoServer-applicatie is een applicatie die door middel van Tomcat 6 gedeployd is. Requests van externe gebruikers zullen dus via Tomcat 6 terecht komen bij GeoServer, waar ze verder behandeld worden.
Achter GeoServer schuilt een PostgreSQL databank met een PostGIS-extensie. Deze extensie van PostgreSQL zorgt voor een specifieke supportability voor kaarten, en GeoServer biedt er ook specifieke ondersteuning voor. Daardoor zijn PostgreSQL + PostGIS dus de ideale keuzes voor een GeoServer.

Hieronder is een schema te zien dat ik heb gemaakt voor de technische handleiding. Daar kan de uiteindelijke structuur van de applicatie gezien worden.

Doordat de gegevens op een databank die buiten GeoServer staat opgeslagen zullen worden, zal het ook mogelijk zijn voor andere applicaties zoals QGIS en ArcGis om er gebruik van te maken. Daardoor ook dat ik in de handleiding heb aangeraden om alle files in de databank te zetten, en zo weinig mogelijk in lokale files.

Momenteel ben ik aan het laatste hoofdstuk bezig van een technische handleiding voor de toekomstige beheerders. Zeker en vast goede oefening voor mijn taalgebruik!
Daarna volgt er nog een gebruikershandleiding, en zodra die gereed is moet ik wachten op mijn data.