Een Congolese trouw

Vandaag hebben we het geluk gehad uitgenodigd te zijn geweest voor de trouw van iemand!
Ik had nooit verwacht dat we op onze stage de kans zouden hebben om iets zo speciaals mee te kunnen maken van zo dichtbij! Ik heb van de gelegenheid gebruik gemaakt om veel foto's te maken om deze avond nooit te vergeten.

Eerst wil ik wat vertellen over welke soorten van trouwen er hier zijn.
Net zoals in Europa is het hier mogelijk om voor de kerk of voor de staat te trouwen. Deze procedures ken ik niet, maar ik vermoed dat ze grotendeels gelijk zullen lopen aan de onze.
De derde optie om hier te kunnen trouwen, die wij niet kennen, is trouwen voor de familie.
Dit wilt zeggen dat de hele familie en de goede vrienden van de bruid en bruidegom uitgenodigd bij de bruid thuis. Daar wordt een ceremonie gehouden, waar u zo meteen meer over zal lezen, die ook telt als officiëel trouwen.

Rond 5u 's avonds vertrokken we (anderhalf uurtje te laat, wat nog normaal is voor Congo) richting het huis van de bruid. Daar werden we ontvangen door een rij van vrouwen in gele kleedjes: familie en vriendinnen van de bruid.
Het moment dat ons konvooi (van 5 auto's en enkele moto's) geparkeerd was en we uitgestapt waren, begon het te regenen. In ongeveer 2 minuten sloeg dit om in een tropische regenbui, maar gelukkig genoeg was er genoeg ruimte om iedereen bedekt te krijgen.

Eenmaal we neer zaten moesten we nog wachten tot de rest aangekomen was. Wel grappig ergens, want blijkbaar is het niet acceptabel dat een blank iemand rechtstaat terwijl de rest neer zit.
Twee andere stagiairs wouden eerst recht blijven staan, maar dat hebben ze niet zo lang uitgehouden.

Zoals je op de foto's kan zien was er indrukwekkend veel volk: ik denk dat er uiteindelijk in totaal minstens 250 (!!!) mensen aanwezig waren: Américain (de bruidegom, in het midden op de vorige foto), is blijkbaar een heel populair iemand.

Zodra iedereen buiten zat en alles klaar was, kon de ceremonie beginnen. 

Eerst begon iemand van de familie van de bruid met uitleg over de trouw: dat de regen die er was wou zeggen dat God weent, et cetera... Helaas was alles in het Swahili, en heb ik niet veel van alles verstaan. Eveneens werden de families van beide kanten aan elkaar voorgesteld.

 

Toen de introducties gedaan waren,  werd er naar de volgende stap over gegaan, nog iets typisch Congolees: als ik het goed begrepen heb was het de bedoeling dat er één of meerdere vrouwen bedekt (zie foto) naar de bruidegom gebracht werden. Hij moest dan zeggen of dat zijn vrouw was of niet, en als hij het fout had, moest hij een heel kleine boete betalen.

De tweede keer was het al de juiste vrouw, dus lang heeft het niet geduurd, maar de eerste vrouw was blijkbaar toch een andere!

Nadat de bruid- en bruidegom elkaar hadden gevonden werd de focus terug gelegd op de familie.
De familie van de man en van de vrouw moesten toen overleggen over hoeveel de familie van de man zou betalen aan de familie van de vrouw voor hun dochter: hier bestaat er duidelijk nog een bruidsschat.
Hier hebben we niet veel van gehoord, maar zoals u op de foto's kan zien werd wel duidelijk hoe veel de familie er voor over had!

Als afsluiter moest de bruid aan haar vader een brief met geld overhandigen. Dit klinkt op zich als niet veel, maar dit is een heel belangrijk moment van de trouw: de dochter toont zich onderdanig ten opzichte van haar vader als teken dat ze toch nog altijd zijn kind blijft, en als teken van respect.
Op dit moment kan de vader kiezen het geld te weigeren of aan te nemen: als hij het weigert wordt in theorie de trouw afgesloten (alhoewel ik heb gehoord dat het in de praktijk niet noodzakelijk zo is). Indien de vader het geld toch aanneemt, is dat een teken van zijn goedkeuring, en is de ceremonie uiteindelijk compleet: de bruid en de bruidegom zijn dan officiëel getrouwd.

Daarna was er nog eten bevoorraad voor de aanwezigen (alhoewel ik niet zeker ben of er genoeg was voor iedereen). Vooral de beignets waren lekker!
We zijn niet lang gebleven omdat we zelf thuis nog moesten eten, en sommige mensen al vroeg naar bed moesten.

In totaal heeft alles een dikke vier uur geduurd. Het was zeker en vast een boeiende ervaring, en zeer grijpend op sommige delen! We mogen van geluk spreken dat we zoiets konden meemaken terwijl we hier zijn.