Stageopdracht: Stand van zaken // Meetings in Congo

Deze post ga ik jullie even updaten over wat de stand van zaken is van mijn stageopdracht nu, en over meetings in Congo (u zal nog wel lezen waarom).

Momenteel zit ik in de laatste stage van mijn stageopdracht: de gebruikers opleiding. De technische kant van mijn project is gereed, en nadat de formaties zijn uitgevoerd kan ik mijn opdracht aanschouwen als voltooid.
Omdat ik 3 weken op voorhand klaar was met mijn stageopdracht en niet met mijn vingers wou zitten draaien, heb ik nog een extra opdracht op mij genomen: het ontwikkelen van een portaalsite in Wordpress. Op zich is dit niet veel werk, maar het geeft me wel de gelegenheid om Wordpress te leren, wat altijd mooi meegegrepen is!
Jammer genoeg is deze opdracht niet groot en ook al bijna af. Wat ik daarna zal doen zal nog te bespreken vallen met mijn stagementor, maar misschien dat ik nog een kleine opdracht zoek.

Terug naar GeoServer: het probleem dat ik momenteel ervaar is samen te kunnen komen met de gebruikers om ze te begeleiden. De voorbije week heb ik 5x geprobeerd af te spreken, maar hiervan zijn er slechts 2 doorgegaan, en één daarvan was verre van lang genoeg omdat de aanwezigen een dik uur te laat waren. Hélas!

Het is dus heel lastig om mijn project te kunnen afwerken, en ik maak me zelf wat zorgen om fouten die tijdens de begeleiding nog kunnen voorkomen. Niet dat ik me zorgen maak om de fouten zelf: die kunnen nog opgelost worden. Neen, de vraag momenteel is of ik wel op tijd zal kunnen samenkomen met de gebruikers om deze fouten te spotten en nog te kunnen fixen. Binnen 2,5 weken van nu keer ik namelijk al terug naar huis!

Lichte stress dus, maar niets om me te veel zorgen om te maken. Mijn stageopdracht alleszins is heel goed verlopen, nu is het enkel nog de laatste trek naar het einde.

Een Congolese trouw

Vandaag hebben we het geluk gehad uitgenodigd te zijn geweest voor de trouw van iemand!
Ik had nooit verwacht dat we op onze stage de kans zouden hebben om iets zo speciaals mee te kunnen maken van zo dichtbij! Ik heb van de gelegenheid gebruik gemaakt om veel foto's te maken om deze avond nooit te vergeten.

Eerst wil ik wat vertellen over welke soorten van trouwen er hier zijn.
Net zoals in Europa is het hier mogelijk om voor de kerk of voor de staat te trouwen. Deze procedures ken ik niet, maar ik vermoed dat ze grotendeels gelijk zullen lopen aan de onze.
De derde optie om hier te kunnen trouwen, die wij niet kennen, is trouwen voor de familie.
Dit wilt zeggen dat de hele familie en de goede vrienden van de bruid en bruidegom uitgenodigd bij de bruid thuis. Daar wordt een ceremonie gehouden, waar u zo meteen meer over zal lezen, die ook telt als officiëel trouwen.

Rond 5u 's avonds vertrokken we (anderhalf uurtje te laat, wat nog normaal is voor Congo) richting het huis van de bruid. Daar werden we ontvangen door een rij van vrouwen in gele kleedjes: familie en vriendinnen van de bruid.
Het moment dat ons konvooi (van 5 auto's en enkele moto's) geparkeerd was en we uitgestapt waren, begon het te regenen. In ongeveer 2 minuten sloeg dit om in een tropische regenbui, maar gelukkig genoeg was er genoeg ruimte om iedereen bedekt te krijgen.

Eenmaal we neer zaten moesten we nog wachten tot de rest aangekomen was. Wel grappig ergens, want blijkbaar is het niet acceptabel dat een blank iemand rechtstaat terwijl de rest neer zit.
Twee andere stagiairs wouden eerst recht blijven staan, maar dat hebben ze niet zo lang uitgehouden.

Zoals je op de foto's kan zien was er indrukwekkend veel volk: ik denk dat er uiteindelijk in totaal minstens 250 (!!!) mensen aanwezig waren: Américain (de bruidegom, in het midden op de vorige foto), is blijkbaar een heel populair iemand.

Zodra iedereen buiten zat en alles klaar was, kon de ceremonie beginnen. 

Eerst begon iemand van de familie van de bruid met uitleg over de trouw: dat de regen die er was wou zeggen dat God weent, et cetera... Helaas was alles in het Swahili, en heb ik niet veel van alles verstaan. Eveneens werden de families van beide kanten aan elkaar voorgesteld.

 

Toen de introducties gedaan waren,  werd er naar de volgende stap over gegaan, nog iets typisch Congolees: als ik het goed begrepen heb was het de bedoeling dat er één of meerdere vrouwen bedekt (zie foto) naar de bruidegom gebracht werden. Hij moest dan zeggen of dat zijn vrouw was of niet, en als hij het fout had, moest hij een heel kleine boete betalen.

De tweede keer was het al de juiste vrouw, dus lang heeft het niet geduurd, maar de eerste vrouw was blijkbaar toch een andere!

Nadat de bruid- en bruidegom elkaar hadden gevonden werd de focus terug gelegd op de familie.
De familie van de man en van de vrouw moesten toen overleggen over hoeveel de familie van de man zou betalen aan de familie van de vrouw voor hun dochter: hier bestaat er duidelijk nog een bruidsschat.
Hier hebben we niet veel van gehoord, maar zoals u op de foto's kan zien werd wel duidelijk hoe veel de familie er voor over had!

Als afsluiter moest de bruid aan haar vader een brief met geld overhandigen. Dit klinkt op zich als niet veel, maar dit is een heel belangrijk moment van de trouw: de dochter toont zich onderdanig ten opzichte van haar vader als teken dat ze toch nog altijd zijn kind blijft, en als teken van respect.
Op dit moment kan de vader kiezen het geld te weigeren of aan te nemen: als hij het weigert wordt in theorie de trouw afgesloten (alhoewel ik heb gehoord dat het in de praktijk niet noodzakelijk zo is). Indien de vader het geld toch aanneemt, is dat een teken van zijn goedkeuring, en is de ceremonie uiteindelijk compleet: de bruid en de bruidegom zijn dan officiëel getrouwd.

Daarna was er nog eten bevoorraad voor de aanwezigen (alhoewel ik niet zeker ben of er genoeg was voor iedereen). Vooral de beignets waren lekker!
We zijn niet lang gebleven omdat we zelf thuis nog moesten eten, en sommige mensen al vroeg naar bed moesten.

In totaal heeft alles een dikke vier uur geduurd. Het was zeker en vast een boeiende ervaring, en zeer grijpend op sommige delen! We mogen van geluk spreken dat we zoiets konden meemaken terwijl we hier zijn.

Vissers

Het enige eigenlijke toeristische dat hier in Kisangani te doen is, is de vissers gaan bezoeken.
Logischerwijs heeft onze stagementor ons daar eens naar toe gebracht om te horen hoe de visvangst hier gebeurt, en het was zeker interessant om de verhalen van onze gids te horen.

Zoals op de foto te zien is, is dit niet gewoon vissen met hengels zoals je zou verwachten.
Elke familie in het dorpje krijgt 1 stelling toegewezen: op de foto is dit de ruimte tussen 2 palen.
De familie kan hieraan een korf hangen, die speciaal lokaal gemaakt zijn voor dit doel.
Doordat de stellingen geplaatst zijn in een deel van de rivier waar de stroming sterk is, worden de vissen meegesleurd. De vissen - vooral sardienen - die door de stroming in de korven worden gesleurd, kunnen daar niet meer uitzwemmen door de te kleine vakjes in de korven.

Twee keer per dag worden deze korven met veel kracht uit het water gehaald door aan de koorden die ze in de rivier houden te trekken. Wij waren helaas net iets te laat om de vangst van vandaag te zien, maar de vissers hebben ons toch eens getoond hoe  dat ging, zo'n korf uit het water halen.

Daar naast hebben we nog enkele verhalen gehoord, maar dat is helaas wat te veel voor deze blog.
Het was alleszins een boeiende uitstap, en het was interessant om te zien van waar een deel van de vis die we hier eten komt.

Nog een sfeerfototje om met af te sluiten: